تهران..شب ...اتوبوس

ترافیک و گرما و بوق ممتد ماشین ها....دختر بغلی ایستاده و بلند بلند با دختر رو به روش حرف می زنه...داره از پایان نامه و پوستری که برای سمینار درست کرده حرف می زنه...اینکه چقدر بدو بدو کرده و چقدر هم پول الکی داده پای یه پوستر برای یه سمینار الکی. می گه یه روز تموم فقط داشته ادیتش می کرده...و آخر سر که درست شده رفته توی آزمایشگاه و از زور خستگی دو ساعت تمام گریه کرده.می گه خیلی خسته شده و تحمل خیلی کارای کوچک هم براش سخت شده....دختر رو به روش می گه مال فشار زندگیه.نباید زیاد سخت بگیری...هر چی زندگی رو سخت بگیری، سخت تر می شه....پیش خودم فکر می کنم چند بار توی روز این حرفو به آدمای دور و برم می زنم و چند بار اونا به من می گن؟..اما کسی هم باور داره؟...تاثیری هم داره؟

دختر بغلی همچنان داره حرف می زنه...از همین حرفا که صد بار توی روز به هم می گیم و چاره ای براش نیست.می خوام هدفون رو بذارم توی گوشم ...اما توی اون شلوغی حوصله م نمیاد.حالا دیگه بحث از خودشون رسیده به بچه های دانشگاه...اینکه کی چیکار می کنه...کی با کی می گرده...با چه استادی پروژه برداشته.....فکر می کنم روزی هزار دفعه هم من و دوستام از این حرفها می زنیم.بعضی وقتها خبر های جدید و بیشتر وقتها تکرار و تحلیل!! خبرهای قبلی....چقدر تکرار می شیم هر روز....

دوباره حواسم می ره به حرفاش...این بار داره راجع به پسری حرف می زنه که توی دانشگاهشون خود کشی کرده..رفته توی آزمایشگاه و سیانید پتاسیم خورده و تمام....حالا دیگه نه تنها من ، بلکه چند تا آدم دور و برم انگار حواسشون بیشتر جمع می شه...می گه چون چند بار توی مصاحبه ی دکترا رد شده، خودکشی کرده...فکر می کنم فقط برای دکترا؟...

دختر روبه رو می گه خیلی احمقانه ست ...از آدمای ترسو بدم میاد..آدم اگه یه چیزی یا کسی یا فکری رو داشته باشه که خودشو به اون تکیه بده ،دیگه خود کشی معنا نداره....فکر می کنم از کجا می شه یه تکیه گاه پیدا کرد...یه فکر ، چه جوری می تونه انقدر قدرت داشته باشه که آدم رو تا بی نهایت تا خودش بکشه...یه آدم هم که تکلیفش روشنه...یکیه مثل خودم دیگه ...پس اساسا تکیه دادن معنا نداره...

دوباره حواسم پرت حرفاشون می شه...حالا دختر بغلی داره جزئیات خود کشی رو تعریف می کنه.و اینکه وقتی داشته می مرده از پسره پرسیدن، برای چی این کار رو کردی و فقط چند بار گفته راحت شدم...راحت شدم...راحت شدم....فکر می کنم واقعا می شه راحت شد؟از کجا معلوم بعدش چی می شه یا راحت تر می شه؟فکر می کنم به اون آدم هائی که از مرگ عزیزشون ناراحت می شن .....عذاب می کشن...می شکنن...

دختر رو به رو می خنده و می گه مسخره ست...احمقانه ست ...چقدر بچه بوده.دختر بغلی اما انگار بیشتر توی حال و هوای پسره ست و همش می گه نه ..نه اینجوری فکر نکن .من نمی گم خودکشی چاره ی کاره..اما ...اما بعضی وقتها هزار تا مشکل دست به دست هم می دن و آدم رو روانی می کنن.دختر رو به رو می گه : مطمئنا روانی بوده ! آدم سالم که خودشو نمی کشه...آدم باید با همه چیز کنار بیاد...دختر بغلی می گه ، من اما خیلی دلم براش می سوزه...بعضی وقتها که خیلی بهم فشار میاد خوب درکش می کنم...ببین حالا مشکلش چی بوده که خودش رو کشته.دختر رو به رو می گه هیچی بابا ...هی الکی می گن افسرده ایم ...افسرده ایم ...مسخره ست...فکر می کنم شاید بهتر باشه که اصلا فکر نکنم..چرایی رفتارها و احسا سها بمونه برای هر کس که توی همون لحظه داره حسشون می کنه...فقط ...فقط یه چیزی همش توی ذهنم می چرخه..اینکه آدما چقدر شبیه همن ...چقدر زیاد...

یکهو خانم اون وری شروع می کنه به اعتراض از گرما و هوا و بی پولی  و مملکتی که جهنم شده و نمی شه توش زندگی کرد و وقتی که بمیریم هم بهشت مال ما نیست و مال اروپایی ها و امریکائیاس...و خانوم ها شروع می کنن از این حرفا که چند تا بچه داری وخرج دانشگاهشون خیلی سنگینه و چه جوری می شه خرج عروسیشون رو داد و ................................................

از فکر اینکه چقدر آدما شبیه هم هستن خنده م گرفته . فقط فکر می کنم پس چرا گاهی اوقات انقدر احساس تنهایی می کنیم که تما م وجودمون به درد میاد؟...فکر می کنم این هم حتما برای همه ی آدما تکرار می شه...حالا دیگه به ایستگاه رسیدم..مثل همه ی همین آدمهای تنهای شبیه به هم ، کرایه رو می دم و پیاده می شم.

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢٠ تیر ۱۳۸٧ساعت ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ توسط زهره نظرات () |